Onze tijd met Madine-Lisa hebben we weer in de buitenlucht doorgebracht: ditmaal in het speeltuintje. Ze zat al op ons te wachten met een rode strik in haar haren samen met de kindjes van haar groepje. Daar Marcella niet snel genoeg bij haar kon geraken begon ze te wenen. We hadden hierbij een dubbel gevoel. Enerzijds hoorden we eindelijk haar stemmetje, anderzijds ocharme. Ze was weer stiller en genoot enorm van de geborgenheid. Samen hebben we wat geschommeld, koekjes en een drankje gegeven en proberen wat te wandelen. We mochten niet in de buurt van de inkomdeur komen en ook die van haar groepje, dan begon ze telkens te wenen en moest ze gepakt worden door Marcella. Een goed teken voor ons. Van het beloofde gesprek is er nog niets in huis gekomen. Wel heppen we de hoofdarts kort ontmoet en hebben geprobeerd via onze tolk enkel vragen te stellen. Maar vlug werden we afgewimpled, bij het definitieve vertrek zou ze ons wel te woord staan. Wachten maar weer... Deze week zal ze zeker nog niet bij ons kunnen komenop het appartement.
Deze namiddag zijn we kort op de groenmarkt geweest en hebben nog wat kleertjes gekocht voor haar. Amai, amai, amai wat gaat dit in de toekomst worden. Toch wel even wennen voor de papa. We hebben er wel van genoten, die kleine spulletjes.. lief!
Gisteren avond hebben we een flinke wandeling gemaakt, kwestie van het hoofd eens leeg te maken. Ook zijn we daarna iets gaan eten en het gespreksonderwerp gaat nu steeds over onze M-L. We voel ons al een echt gezinnetje, wrten nu wat we hjebben gemist.
PS: we krijgen veel persoonlijke mails maar kunnen ze nog niet allemaal direct beantwoorden. Christie: fijn iets te vernemen van het thuisfront. Anneleen en Pascaline: hier moet je maar 1/2 dag naar de univ. Doe het ginds goed. Denise & Koen: jullie mail heb ik beantwoord,graag een seintje als bijlage is aangekomen. Stef & Gerty: wij duimen zeker voor jullie!! Geert: mail beantwoord. Brief ma onderweg (2weken)
Veel liefs van ons
M&M&M
